sobota, 22 marca 2014

9. Pogrzeb Nadziei


Ciemnowłosy chłopak zszedł na parter gotowy na rozmowę z Joshem. Podejrzewał jaki temat chce poruszyć jego przyjaciel. Sam starał się wyrzucać od siebie myśli związane z niedawnym, ciągle rozpamiętywanym incydentem, jednak cały czas omijali jedną sprawę. Sprawę Gregor’ego Davids’a. Odnalazł towarzysza w salonie, przyłapując go na tym, że znowu ogląda rysunek wykonany przez swoją kuzynkę. Kiedy Zayn usadowił się w głębokim, wygodnym fotelu, Josh odłożył cenną kartkę papieru i odwrócił się w jego stronę. Zanim szatyn zabrał głos, chwilę wpatrywał się w swoje ręce. Żaden z nich  nie chciał o tym rozmawiać. W pokoju panowało napięcie, które wydawało się zwiększać z każdą mijającą sekundą.
- Pewnie się domyślasz o co mi chodzi – zaczął Josh. – Gregory Davis. Możemy mieć przez niego problemy… ty możesz mieć.  Wiem, że to on jest odpowiedzialny za wszystko, ale nigdzie tego nie zgłosiliśmy. Ty natomiast go mocno poturbowałeś, a to z pewnością nie umknęło uwadze komuś z jego otoczenia. Powinniśmy byli zgłosić to całe zajście, a teraz jest za późno. Kontaktowałem się ze szpitalem, w którym pracował Davids, jednak oni nie mają pojęcia, co się z nim stało. Przepadł, zniknął. Prawdopodobnie wyjechał z Londynu. Jednak gorsze jest,  że trzy dni temu znalazłem coś w skrzynce na listy.
Chłopak pogrzebał w kieszeni, a po chwili wyciągnął stamtąd mały kartonik, który podał zaniepokojonemu przyjacielowi. Zayn starał się odczytać niewyraźne pismo autora wiadomości.

„Jeśli myślisz, że nigdy więcej mnie nie zobaczysz, to się mylisz. Wiem kim jesteś, Zayn i kiedyś się odwdzięczę.
G.D. „

W oczach bruneta można było dostrzec niepokój. Zmiął kartkę i rzucił nią o ścianę, po czym zacisnął mocno pięści.
- Nie dam się mu szantażować! To on ma być tym, który zostanie ukarany, nie ja! – krzyknął, nie wiedząc czemu kieruję tę złość na osobę najmniej temu winną. Przeprosił szybko Josha, który w pełni rozumiał jego zachowanie.
- Wiem, Zayn. To prawda. Ale co mamy teraz zrobić? Zgłosić go? Po tygodniu? – starszy z chłopaków zwiesił nisko głowę, całkowicie pozbawiony siły czy chęci do działania.
- Nie wiem. On jest niebezpieczny, co jeśli zrobi krzywdę komuś innemu?
- Nie możemy tego wiedzieć. Jest poza naszą kontrolą. Poza tym gdybyśmy zdecydowali się złożyć oskarżenie, ty także stanąłbyś przed sądem…  za pobicie – Zayn rozważał jego słowa. Żadne z wyjść nie było dobre, jednak nie mógł pozwolić sobie na sprawę w sądzie. To by go zrujnowało.
- Poczekajmy, Josh. On jest jeden, nas jest dwóch. Co złego może się stać?
- Wiesz, że wszystko.
Zayn przeczesał włosy ręką, nie mogąc otrząsnąć się z tej chorej sytuacji. Czy przyjdzie mu zapłacić za uratowanie Jack? Nie wiedział. Jednak z pewnością niczego nie żałował. Bez słowa ruszył do wyjścia. Musiał teraz pobyć sam.

***
Dni mijają. Kwiaty się starzeją. Ich płatki gniją. Opadają. Umierają.
Josh wszedł do pokoju Jack i zauważył, że róże, które dostała jakiś czas temu od Zayna, wyglądają już brzydko. Ruszył do stolika, aby się ich pozbyć. Kątem oka zauważył jak dziewczyna idzie w jego kierunku. Nie zważając na to, zaczął wyciągać kwiaty ze szklanego, ozdobnego dzbana. Nagle poczuł jak ręce Jack zaciskają się mocno na łodygach róż. Próbowała mu je wyrwać. Josh spojrzał na nią zdumiony, jednak ona nie patrzyła w jego stronę. Jej usta były mocno zaciśnięte, jakby chciała pokazać, że będzie walczyć. Chłopak bez zbędnego ociągania puścił zwiędły bukiet. Kilka brunatnych kropli spadło  na podłogę oraz na sukienkę Jack, ale ona się tym nie przejęła. Z powrotem delikatnie umieszczała róże w wazonie,  nie zważając na to, że większość jest już pozbawiona płatków.
- Są łyse – wymsknęło się chłopakowi za co skarcił się w duchu. Widocznie dla niej są cenne, a on musi to uszanować. Wyszedł z pokoju, pozostawiając Jack samej sobie. Spieszył się do pracy, mimo że wolał zostać w domu z kuzynką i poświęcić jej trochę więcej czasu. Jednak nie miał takich możliwości. Krzyknął z dołu słowa pożegnania, nie oczekując odpowiedzi i po chwili po domu rozniósł się dźwięk zamykanych drzwi.


Jack stoi, milczy, gładzi pozostałości po pięknie róż. Odpycha od siebie myśli o śmierci, która wydaje się być jej dobrą przyjaciółką. Zawsze i wszędzie. Tylko ona. Śmierć, ciemność, płacz.

Zła przyjaciółka, pomyślała brunetka.

Popatrz tylko, co ci zrobił! – krzyczy Nicość. Jej pojawienie się, nie zdziwiło Jack. Zawsze była w odpowiednim momencie, by zadać kolejny cios.  – „Jeśli włożymy ją  do wazonu pełnego wody, to uratujemy ją przed wyschnięciem. W ten sposób będzie bezpieczna (…)” Pamiętasz? Głupia! Kłamał w żywe oczy. Gdzie jest to bezpieczeństwo? One umarły, tak samo jak ty kiedyś też to zrobisz. Nawet on nie potrafił temu zapobiec.

Ostrzegał, że tylko kilka dni…  - szeptała Jack, jednak w jej głosie nie słychać było pewności. Nie chciała tego przyznać przed Nicością, ale miała nadzieję, że róże będą żyły z nią. Zawsze. Były takie piękne. Codziennie budziła się i spoglądała na nie niemal z miłością. To był znak. Od niego dla niej.

Bzdura! Nie pamiętam! Oszukał, kłamał, nie jest taki idealny i ty o tym wiesz. Przyznaj to, no dalej! On jest taki sam jak reszta. Bez uczuć, duszy. Bezwartościowy!

Jack wiedziała, że to Królowa kłamie, że to ona jest oszustką, ale wiedziała również, że nie wygra z nią tego starcia.



Samotna dziewczyna, biedna dziewczyna idzie przez korytarz. Próbuje utrzymać ciężki wazon. Dumnie unosi głowę. Teraz to zrobi. Wyjdzie na zewnątrz, pogrzebie Nadzieję. Słychać jej ciężki oddech, gdy na chwilę odstawia bukiet i przekręca zamek w drzwiach.

Pierwszy krok. Bose stopy dotykają betonu, wywołując u niej dreszcze. Bierze głęboki wdech, powietrze napełnia jej płuca. Taki piękny wieczór jak ten ją onieśmiela. Waha się przez chwilę. Jednak rusza dalej, w kierunku drzew, ciszy i ziemi. Park znajduje się niedaleko jej domu. Ludzie przechodzą, obojętni. Ten świat jest okrutny, nie zważa na cierpienie innych. Czy to było powodem powstania Nicości? Nie wie. Kręci głową, po policzkach spływają łzy, kiedy wylewa wodę z wazonu. Wsiąka ona w ziemię, tak szybko, że Jack czuje smutek.

Dalej, dalej - dopinguje ją Nicość. Zachęca, przyspiesza jej działania. Ona tego chce.

Jack dotyka dłońmi wilgotnej ziemi. Jej palce powoli wyżłabiają miejsce na trupy kwiatów.

Mija ją starsza kobieta, rozpoznaje. Nie podchodzi, poddaje się na samym początku. Dlatego nikt nie potrafi jej pomóc. Wszyscy uciekają, boją się, dziwią, nienawidzą.

Ale Zayn – myśli, lecz zaraz o tym zapomina.

On też. On też – zapewnia Nicość. Jack niemal czuje jak Tamta gładzi ją po włosach, niczym matka pocieszająca zagubioną córkę.

Jedna róża.

Dwie. I trzy. I kolejne.  Lądują w ziemi. Pozostawia tylko dwie ostatnie, które wbija obok, by znaczyły miejsce jej małego cmentarza. 

***
Josh odbiera telefon. W miarę upływu czasu, jego twarz szarzeje. To co słyszy… jest szokujące. Chłopak zaraz po skończonej rozmowie, wykręca numer Zayna.
- Znowu potrzebuję twojej pomocy. Jestem uziemiony w pracy do dwudziestej trzeciej, a właśnie otrzymałem telefon od mojej sąsiadki, że Jack wyszła z domu i siedzi już dość długo w parku. Podobno grzebała w ziemi. Boże, jak się jej coś stanie?
- Jadę – brunet powiedział tylko tyle i rozłączył się. Przeprosił znajomych, z którymi zgodził się iść dzisiaj do klubu. Bez zbędnych słów wyjaśnienia, złapał pierwszą lepszą taksówkę i podał adres. Modlił się w duchu, aby Jack pozostała bezpieczna jeszcze przez te kilkanaście minut.
Samochód zaparkował koło kamienicy, w której mieszka Josh. Zayn zapłacił pospiesznie taksówkarzowi, pozostawiając spory napiwek i odbiegł w stronę doskonale widocznych drzew. Biegł może dwie minuty, a słońce prawie całkiem zaszło za horyzont.
I wtedy ją zobaczył.
Leżała na gołej ziemi. Jej głowa znajdowała się między dwoma zwiotczałymi różami. Ostatnie promienie słońca, padały na jej długie, falowane włosy. Zayn podszedł wolno, bojąc się ją wystraszyć jak gdyby była dzikim zwierzęciem, które gotowe jest uciec, wyczuwając niebezpieczeństwo.  Dostrzegł również, że ma otwarte szeroko oczy, a w rękach trzyma wazon, do którego kilkanaście dni wcześniej wsadził bukiet kwiatów kupionych dla niej. Nie rozumiał tego. Bał się tak patrzeć na nią, niemal wierząc, że jeśli tylko ją dotknie, ona zniknie. Wydawała się jeszcze bardziej delikatna i krucha niż zazwyczaj. Znowu poczuł znajomy ucisk w gardle. To Uczucie przypominało mu o swoim istnieniu. Jakby mógł o tym zapomnieć. Pokręcił głową i przykucnął obok dziewczyny.
- Hej, Jack. Wszystko w porządku? – niepewnie dotknął kciukiem policzka dziewczyny, pozbywając się przy tym śladu błota na jej idealnej twarzy. Nawet na niego nie spojrzała. Znieruchomiał przerażony nagłą wizja. Wyglądała jak martwa, pozbawiona życia. Nie, ona żyje, zganił się za ten pomysł. Wyraźnie widział jak jej klatka piersiowa opada i wznosi się rytmicznie. Po prostu… ten park, ta scena, ona, to wszystko dawało uczucie smutku i cierpienia. Śmierci. Wzdrygnął się.
- Chodź do domu. Proszę Cię, nie możesz tutaj leżeć – zadecydował. Schwycił ją w swoje ramiona i poniósł przez ciemniejące ulice Londynu. Jej ciało było takie zimne. Przyciskał ją mocno do siebie, jakby tylko w ten sposób mógł ją chronić.. Jack w dalszym ciągu ściskała kryształowy dzban. Zdawać by się mogło, że od tego zależy jej życie.
Zayn nie musiał używać kluczy. Drzwi były otwarte. Nie zdziwiło go to, Jack nie potrafi myśleć o takich drobiazgach. Postawił ją na kanapie w salonie i poszedł do kuchni, żeby przygotować dla nich gorącą herbatę.

Ośmielił się wrócić – wykrzyknęła Nicość.

Tak.

Nie zapominaj, że cię okłamał. Nie przebaczaj!

Ale… wrócił. Pomógł. Znowu – zaczęła się wykręcać. Nie chciała go oskarżać, to Ona to wszystko wymyśliła.

Zabił Nadzieję! – huknęła zaraz koło jej ucha, aż Jack się wzdrygnęła. Minęło tyle czasu, a Nicość dalej ją przerażała.

On był moją nadzieją.

Nie, nie, nie. Jesteś taka niemądra i ślepa. Słuchaj tego, co do ciebie mówię.

Jack mogła słyszeć, ale nie chciała słuchać. Złe szepty, złe. Czemu więc im ulegała?

Szła z wazonem w stronę źródła światła. Chwiała się, potykała. W miarę zbliżania się do pomieszczenia emocje Nicości, udzieliły się i jej. Co jeśli miała racje? To on ją niszczył, chciał zabić. Nie wiedziała, że ulega manipulacji Królowej. Robiła to, co tamta chciała.
Zayn odwrócił się, napotykając ciemny wzrok Jack. Niemal się przeraził na jej widok. Jej włosy były w nieładzie, pobrudzone, tak samo jak przetarta sukienka. W dłoniach nadal trzymała dzban. Co się dzieje? Przemknęło przez myśl chłopakowi. Nie zdążył zareagować, gdy Jack z niewyobrażalną dla niej siłą cisnęła wazonem jakby celowała w niego. Miał ochotę krzyczeć. Co to do cholery ma znaczyć? Naczynie pękło, pozostawiając po sobie tysiące maleńkich kawałków szkła. Naprawdę chciała w niego trafić?
- Co ty robisz? Jack, czy wiesz co właśnie zrobiłaś? – niemal na nią krzyczał. Był kompletnie zbity z tropu. Nie spodziewał się tego, nie od niej.
Docierał do niej głos Zayna, jednak zagłuszony. Czy to sprawka Nicości? To ona podsunęła jej ten pomysł.  Jack znowu zaczęła płakać.

Tak, wiem co robię, ale nie wiem dlaczego – chciałaby, żeby ją usłyszał i zrozumiał, żeby ją… przytulił.
- Nie wierzę. Jak mogłaś? Co ja ci zrobiłem? – kręcił z niedowierzaniem głową.
W jego oczach było widać tak wielki ból, że dziewczyna chciała wrzeszczeć. Nie chciała go ranić.

Lecz powiedział, że tamta róża jest taka jak ona. A teraz kwiat nie istnieje. Co miała sobie pomyśleć? Chciał tego samego dla niej?

Nie, Zayn, to nie tak – zapewniała w duszy, zimna na zewnątrz.
Zayn dostrzegł jej łzy i czuł się jakby ktoś dźgał go prosto w serce. Przypomniał sobie ich pierwsze spotkanie i tłumaczenie Josha, że ona jest chora. Ostrzegał go, ale on nie posłuchał. Jednak teraz zadając sobie pytanie, czy dałby radę o niej zapomnieć, pewien był odpowiedzi. Nie, to niemożliwe. Zostanie tutaj, nawet jeśli ona tego nie chce. Podszedł do niej szybko, zanim zdążyłaby zareagować i mocno ją objął.
- Nie zostawię cię, nigdy. Nie ważne, co zrobisz, nie pozbędziesz się mnie – szepnął jej do ucha. Napotkał wzrok Jack. Tym razem był inny od tego sprzed kilku minut, jakby cieplejszy. Czuł całym sobą, że ona próbuje mu coś przekazać, starał się odczytać więcej z jej twarzy, ale było to niemożliwe. Szarpnęła się w jego ramionach, więc ją puścił. Jack pobiegła na górę, a on za nią.
Wpadł do jej pokoju i zastał ją siedzącą nad jakąś kartką. Zaświecił światło, po czym podszedł
i nachylił się w tamtą stronę. Kolejna wiadomość od Jack. Poczuł ucisk w żołądku.
- Róże, miały być bezpieczne – przeczytał i nagle doznał olśnienia. To o to jej chodziło. Czy to możliwe, że tak dobrze pamiętała każde jego słowo? Zayn zamarł, uświadamiając sobie, ile rzeczy jej powiedział. Czy ona jest tego wszystkiego świadoma?
- Jack, kwiaty nie są wieczne. Nic na tym świecie nie może istnieć bez końca. Nie mam na to wpływu, zrozum – popatrzył na nią i jeszcze raz na kartkę. – Może one już zwiędły, ale ty  będziesz bezpieczna, obiecuję.
Zayn starał się odrzucić teraz myśli o tym jak mimo wszystko pięknie wyglądała. Jak jej oczy były pełne emocji. Sposób w jaki na niego patrzyła był dla jego serca nie do zniesienia. Tak bardzo pragnął ją teraz pocałować. Gdyby mogła się do niego odezwać. Choć jeden, jedyny raz. Uczynić znak.
Nachylił się jeszcze  bliżej.
- Kocham cię – szepnął, lekko zawstydzony i zarówno zdziwiony własną śmiałością. Przyznał to na głos. Przestał ukrywać to przed nią i przed samym sobą. Wyciągnął rękę i dotknął jej policzka. Czuł na sobie spojrzenie tych cudownych oczu. Nie mógł uwierzyć, że taka dziewczyna jak ona jest chora psychicznie.
- Dla mnie jesteś zdrowa. Idealna – szepnął. Wyglądała teraz tak normalnie. Zbliżył swoją twarz do jej. Być tak blisko, kogoś kogo się kocha. Znowu poczuł tę nieprzepartą chęć pocałowania Jack.
Nagle jego telefon zaczął wibrować. To go wybudziło  z transu w jakim się znalazł. Wstał gwałtownie i odszedł kilka kroków od Jack. Zanim odebrał, spojrzał na dziewczynę, która skubała teraz krańce swojej sukienki. Potrząsnął głową i nacisnął zieloną słuchawkę.


Brunetka poczuła, że Nadzieja jednak żyje i… Miłość też. Spojrzała na chłopaka, który jako jedyny potrafił dotrzeć do prawdziwej Jack i znowu poczuła to uczucie, na które jej serce aż zatrzepotało.

     




*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

Dziękuję Wam za te wszystkie komentarze! Ogromnie się cieszę, bo już myślałam, że po prostu zablokuję lub usunę bloga, bo naprawdę nie mam siły i ochoty publikować coś bez odzewu ze strony ponad 60% czytelników. Od razu odpowiadam na pytanie, które pojawiły się pod ostatnim postem. Tak, czytam wszystkie Wasze opinie ;) Gdybym tego nie robiła, to nie prosiłabym Was o nie. I tak, sama rysuję rysunki, które się tu czasem pojawiają. Mam nadzieję, że nowy rozdział też się spodoba i że podzielicie się ze mną wrażeniami. Co nowego pojawiło się ostatnio na IWTBTS:
Druga wersja zwiastuna, jeśli jeszcze ktoś nie oglądał, to zapraszam :) 

   
Pojawiła się także po prawej stronie możliwość tweetowania na temat opowiadania, więc jeśli macie ochotę napisać coś na temat IWTBTS, to zachęcam.
Dziękuję również za 128 obserwatorów! Zachęcam również do czytania "Informacji" powyżej, bo tam często dopisuję różne rzeczy :) Do następnego rozdziału!
Pozdrawiam
A.

63 komentarze:

  1. Ojej, cudowny! <3

    OdpowiedzUsuń
  2. Łał naprawde mi sie podobał to że Jack udało sie wyjść że Zayn ją przytulił to że uwierzyła wszystko pisz dalej bo to jest cudowne <3<3/Martyna

    OdpowiedzUsuń
  3. Nie wiem co powiedzieć poza tym, że to opowiadanie jest naprawdę zarąbiste, cudowne. Ma w sobie taką jakby tajemnicę i to przyciąga. Jest naprawdę wspaniałe, cały dzień dzisiaj sprawdzałam czy nie ma nowego rozdział, nie mogłam się doczekać. I nawet nie myśl o usuwaniu bloga, to była by najgorsza rzecz jaką możesz zrobić, ponieważ masz talent i nie możesz go marnować nie publikując rozdziałów, a zwłaszcza tak zajebistego (wybacz, ale inaczej się tego nie da ująć) fanfic'a.
    Pozdrawiam i czekam na następny rozdział.
    ~Bee xx

    OdpowiedzUsuń
  4. Wooiw jaki dlugi! Kiedy Jack wyszla z domu to mialam przeczucie ze ten lekarz (?) cos jej zrobi, ale na szczęście tak nie bylo :) Milość tej dwójki pewnie przezwycięży chorobe

    OdpowiedzUsuń
  5. Uwielbiam ten rozdzial, wreszcie Zayn wyznał miłość Jack. Ale z niecierpliwością czekam na moment kiedy Jack sie odezwie. Możesz zdradzić czy będzie to niedlugo? :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Jeju, mam łzy w oczach. Rzadko komentuje ale czytając coś tak pięknego, nie mogłam się powstrzymać, przed napisaniem chociaż krótkiego komentarza. Emocje które mi towarzyszą przy czytaniu tego opowiadania są po prostu nie do opisania. Sposób w jaki opisujesz emocje bohaterów, ich przeżycia, myśli jest zniewalający. To samo można powiedzieć o fabule.
    Zayn taki opiekuńczy , czuły i Jack zagubiona, "uwięziona" we własnym umyśle - pasują do siebie idealnie.
    Każdy rozdział w tym opowiadaniu odkrywa coś nowego i jest coraz bardziej zaskakujący. Mam wielką nadzieje, że Zayn'owi uda się wyrwać jack z sideł nicości.
    Jedyny minus tego opowiadania to to, że na końcu każdego rozdziału w mojej głowie pojawia się pytanie " Dlaczego taki krótki?!", no ale cóż każde arcydzieło wymaga czasu ;)
    Pozdrawiam i życzę weny. Bey :*

    OdpowiedzUsuń
  7. Jezu nie wiem co powiedzieć.Znakomity rozdzial.

    OdpowiedzUsuń
  8. Świetny rozdział! Nic poza tym nie przychodzi mi na myśl co mogłabym napisać. Po prostu to jest genialne, tak jak całe opowiadanie. Czekam z niecierpliwością na nexta :) Pzdr i weny życzę :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Heej! Wyznał jej miłość :3 Niech ona wyzdrowieje noo! :3 Cudowny blog, wiesz? :D czeeekam niecierpliwie na kolejny rozdział :D

    OdpowiedzUsuń
  10. Boże.... CUDOWNY ♥ niesamowity rozdział ! Uwielbiam to opowiadanie, jest przepiękne ♥ Już nie mogę się doczekać kolejnego rozdziału ! Jesteś wspaniała ♥

    OdpowiedzUsuń
  11. niesamowity! zawsze z ogromną niecierpliwością wyczekuję nowego rozdziału, a ty jak zwykle zaskakuje. odwalasz kawał dobrej roboty, tak trzymaj!
    @xlovefoodx

    OdpowiedzUsuń
  12. Rozdział mega! Lepszy juz nie mógł być. ;3
    Czekam na następny :D

    OdpowiedzUsuń
  13. Wspaniały rozdział. Najlepszy.!!!! Fajnie że wyznał jej że ja kocha :-)

    OdpowiedzUsuń
  14. Jak ty cudownie piszesz.. jesteś niesamowita, a twoje opowiadanie jest takie delikatne,przyciągające.Nigdy nie mogę się doczekać na rozdział, zawsze chcę więcej i więcej. Pisz dalej i życzę ci powodzenia. *;

    OdpowiedzUsuń
  15. Kocham, kocham, kocham <3
    Daj następny xD
    @Kwiatkowska04

    OdpowiedzUsuń
  16. Wspaniały rozdział :*
    Nareszcie jej powiedział, że ją kocha! Może teraz wyznanie miłości przełamie to milczenie? :)
    Czekam na nexxxt <3

    Zapraszam też do mnie:
    onedirection1d-pain-and-payne.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  17. już myślałam że ten rozdział się nie pojawi a tu taka niespodzianka ! ;D
    cudowny , genialny , świetny no po prostu najlepszy <3
    ciekawe jak to się potoczy i czy Jack w końcu wyzdrowieje i czy Zayn jej w tym pomoże ;D
    czekam na kolejny i mam nadzieje że pojawi się niebawem ;D
    Pozdrawiam i życzę weny ! xx

    OdpowiedzUsuń
  18. Jeeej w końcu się Doczekałam jest genialny :* @houngeer

    OdpowiedzUsuń
  19. wow!! pierwszy raz czytam takiego typu opowiadanie i jestem zaskoczona i zafascynowana! dziękuje! xx

    OdpowiedzUsuń
  20. aaaaaaaa kocham

    OdpowiedzUsuń
  21. Wspaniały rozdział.
    Kocham tego bloga ♥
    Nie mogę doczekać się następnego i proszę nie usuwaj tego bloga, bo jest świetny !
    Pozdrawiam i życzę weny :)

    OdpowiedzUsuń
  22. cudowny, mam nadzieję, że niedługo będzie kolejny <3

    OdpowiedzUsuń
  23. Kocham to opowiadanie, jest takie inne. Najlepsze jakie czytam i na jakie wchodzę codziennie. Nie mogę się doczekać kiedy Jack coś zrobi lub coś powie do Zayna. <33333

    OdpowiedzUsuń
  24. Super opowiadanie !!! Gratulacje !!!

    OdpowiedzUsuń
  25. Ale zajebisty.
    Nie usuwaj tego bloga, bo się zabiję.
    To nie jest blog to narkotyk.
    Czekam na nexta. Mam nadzieję, że będzie niedługo.

    OdpowiedzUsuń
  26. Zayn powiedział, że ją kocha! OMG! *0* Masz talent nie tylko do pisania, ale też do rysowania :* Czekam na kolejną cześć :)

    OdpowiedzUsuń
  27. Kolejny cudowny rozdział *-*

    OdpowiedzUsuń
  28. Ooo matko... Zayn powiedzial ze ja kocha <3 dziewczno lzy mi splynely z oczu xD ogolnie cudny rozdzial <3 z niecierpliwoscia czekam na next :* super piszesz i masz super pomysly na dalszy ciag ;D mam nadzieje ze nie zablokujesz tego bloga bo jest jednym z niewielu w ktorym sie zakochalam <3 <3 pozdrawiam ;**

    OdpowiedzUsuń
  29. Jej :( żadko komentuje blogi , bo zazwyczaj jakos specjalnie do mnie nie trafiają ale TEN JEST IDEALNY! Znalazłam go przez przypadek i jeśli naprawde czytasz wszystkie komentarze kto uwierz mi ze JESTEŚ WYJĄTKOWA! Nie znam Cie ale juz wiem ze Cie kocham <3. Normalnie nie wierze ! Kurde nie wiem co napisac bo jestem w lekkim szoku ze ktos moze miec taki ogromny talent ;'( BLOG, HISTORIA JAc częsciCk i CALA TY JEST POPROSTU NAJLEPSZA NA ŚWIECIE ! Prosze dodawaj rozdziały czesciej bo ja nawet z takim zapalem nie czekam na kolejny next chillsa ;* porozsyłam Twoj blog gdzie sie da i komu sie da normalnie jestem w niebie !!!!!/ aguuŚ

    OdpowiedzUsuń
  30. Ach A.,
    Uciekłam z blogosfery hen hen do rzeczywistości, ale Ty jak zwykle ściągasz mnie z powrotem. Po pierwsze dziękuję za wszystkie komentarze u mnie. Szczerze mówiąc czasem nawet sprawdzałam, czy może gdzieś nie zostawiłaś śladu, ale mi też czas ostatnio spierdala sprzed nosa nie machając nawet rączką na "do widzenia".
    Nie wiem jak udaje Ci się nie być ckliwą, ani banalną przy tak trudnym temacie i trudnej fabule. To na pewno kwestia warsztatu, ale też rozegrania akcji, które mnie rozwala.
    Przyznam, że tęskniłam za tym tekstem, naprawdę jeden z tych niewielu do których wracam i liczę na jeszcze wiele.
    Plus
    Jakim cudem zwracasz uwagę w tekście na dokładnie te niuanse, nad którymi pracowałam? Dzięki za to.
    Jeśli wrócę, a coś mi mówi, że tak, to dam znać. Ale i tak nie zostawię Cię w spokoju.
    Jak zwykle dziękuję.
    Pyk!
    Kaja Kat

    OdpowiedzUsuń
  31. Jej cudownie że znowu napisałaś mam nadzieję że więcej nie wpadniesz na pomysł z zawieszaniem bloga jest świetny mam nadzieję na więcej pozdrawiam~ misia

    OdpowiedzUsuń
  32. Jejku ale ty masz talent. Po prostu wzruszam się gdy to czytam <3

    OdpowiedzUsuń
  33. aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa < 33333 taaak ! nie masz pojęcia jak się ciesze ze dodałaś rozdział !!! to opowiadanie jest po prostu MAGICZNE ♥ pisz dalej i proooooosze prooooosze cieee dodaj coś szybciej niż za miesiąc !! < 333333

    OdpowiedzUsuń
  34. Posłuchaj, przeczytaj, nie mam pojęcia co jeszcze. Jesteś tak okropnie utalentowana - do bólu głowy.
    Codzennie zaglądam na twohego bloga. Dosłownie po kilkanaście razy.
    Kocham to opowiadanie! Nie b3de prosić o następną, bo wiem że kiedyś takowa sie pojawi.
    Wszystko wspaniałe, nie mam pojęcia jak to nazwać. MAGICZNE jak to nazwała koleżanka u góry ♥ xD
    Uzależniasz swoim opowiadaniem. To jest takie wspaniałe... Nie da się tego opisać. Nie jest to denna historia, tylko coś co ma przekaz. Z każdym rodziałem ważniejszy i większy.
    I ani się waż usunąć bloga, bo znajde twój dom i zabije! :D
    Mam nadzieję że przyjdzie ci weny. Oczywiście, mam nadzieje że niedługo pojawi się następny.
    Poza tym naprawdę ślicznie rysujesz :) Kocham tego bloga ♥ Zaskakujesz, ciągle.
    W rozdziałach nie ma w ogóle błędów! Językowych jak i ortograficznych. Yaay :D Gratuluję.
    Moim zdaniem powinnaś zostać pisarką. Wszystko dopięte na ostatni guzik xD
    Bardzo proszę, o odpowiedź. Dla mnoe to bardzo się liczy. ~A

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wedle życzenia, odpowiadam :) Ogromnie Ci dziękuję za te słowa. Naprawdę podnosi mnie to na duchu, zresztą jak każdy komentarz. Cieszę się, że opowiadania aż tak Ci się podoba i mam nadzieję, że to się nie zmieni ;)
      Pozdrawiam
      A.

      Usuń
  35. Przeczytałam dzisiaj wszystkie rozdziały i mogę śmiało przyznać że jest to mój ulubiony blog :)
    - Julka

    OdpowiedzUsuń
  36. Świetny rozdział,aż mi się ciepło w środku zrobiło,że jest jeszcze nadzieja dla Jack. :)

    OdpowiedzUsuń
  37. Bardzo fajny rozdział :) ! Życzę dużooo weny do tworzenia nowych perełek ^.^

    Zapraszam :

    ♥ http://opowiadanieoonedirection1dlove.blogspot.com/
    ♥ http://harry-styles-story-awkward.blogspot.com/ ♥
    ♥ http://bede-walczyc-one-direction-love-story.blogspot.com/ ♥

    Pozdrawiam ;*

    OdpowiedzUsuń
  38. omg nie mam słów żeby to opisać

    OdpowiedzUsuń
  39. hej rozdział cudny :D kolejny znak od Jack :D oby tak dalej :D nie mogę się doczekać kiedy ta dziewczyna coś powie do niego :D

    OdpowiedzUsuń
  40. nie mogę się doczekać aż ją pocałuje :( może wtedy coś ulegnie zmianie?
    rozdział świetny, jak zawsze. :)

    OdpowiedzUsuń
  41. Właśnie dzisiaj trafiłam na twojego bloga i po przeczytaniu wszystkich rozdziałów z zapartym tchem, jedyne co mogę powiedzieć to "łał". Masz niesamowity talent, a historia jest niebanalna ;) Niecierpliwie czekam na ciąg dalszy ;))) Zuza

    OdpowiedzUsuń
  42. Jezu po prostu kocham tego bloga! Jesteś najlepsza ! Moge wiedzieć tylko co ile około dajesz rozdział lub kiedy będzie next? Plisssss

    OdpowiedzUsuń
  43. Cudowe <333 i ten rysunek <3 śliczny :) nie moge sie doczekac kiedy kolejny rozdzial <3

    OdpowiedzUsuń
  44. Rozdział po prostu cudowny... Twoje opisy po prostu przenoszą w świat tej historii, jakby się tam po prostu było, co według mnie jest po prostu niesamowite. Dodatkowo Jack po raz drugi napisała wiadomość, co mnie bardzo cieszy :). Ah i wyznanie Zayna :D Szkoda że ten durny telefon zadzwonił... Czekam na next

    OdpowiedzUsuń
  45. to jest cudowne! czytałam ten rozdział dwa razy i za każdym razem płakałam. To niesamowite, że potrafisz tak szczegółowo oddać emocje. Masz przeogromny talent - błagam zrób coś z tym kiedyś. Jeśli wydasz książkę, będę pierwsza w kolejce po nią. I tak przy okazji zostałaś nominowana do Liebster Award. Więcej znajdziesz tutaj : http://more-than-famous.blogspot.com/2014/04/liebster-award-2-sprawy-organizacyjne-xd.html
    pozdrawiam, Emily :)

    OdpowiedzUsuń
  46. WOW
    dzisiaj przeczytałam Wszystkie rozdziały.Co ile dodajesz opowiadania? Nie mogę się doczekać następnej części

    OdpowiedzUsuń
  47. Rozdział świetny. Był obrazek narysowany przez Ciebie, co tak bardzo mi się podoba i było dużo opisu wewnętrznej walki Jack, co napisanie przez Ciebie jest naprawdę wyjątkowe. Już się bałam, bo nazwa rozdziału mnie troszkę zmyliła. Martwiłam się że znowu Jack się bardziej w sobie zamknie, że będzie jeszcze gorzej ale wcale nie! :) I to mnie tak cieszy i daje nadzieję że może wszystko będzie dobrze. Prosiłam Cię również żebyś odpuściła z tym pseudo "psychologiem" bo Zayn już naprawdę dużo ma na głowie, a on jest w stanie go zniszczyć :( No, ale rozumiem że wolałaś napisać po swojemu, bo wizja autorska i wg, ale ponowię prośbę żeby nie było tego wątku, żeby ten Davis zaginął i nie wrócił, bądź zginął w męczarniach :D Ne, nie jestem sadystką, ale tortury którym mógłby być ewentualnie poddawany (nie przez Zayna, oczywiście) mogłabyś opisać :D Ten komentarz jest chyba krótszy niż wcześniejsze, ale zamieściłam w nim mniej więcej to samo ;) Z każdym rozdziałem IWTBTS kocham to coraz bardziej <3
    Pozdrawiam.
    ~DiDi;)

    OdpowiedzUsuń
  48. o mamuniuuu, powiedział to ! Powiedział jej, że ją kocha. Umarłam, ok? *_* Mam wrażenie, że nastąpi teraz jakaś zmiana w zachowaniu Jack, nie wiem, może choć trochę się otworzy? Matko, nawet nie wiesz jak bardzo mnie wciągnęłaś przez to opowiadanie ! Jeśli mogłabyś mnie informować na twitterze o nowych rozdziałach, byłabym mega wdzięczna. @inactivesoul
    Pozdrawiam ;)

    OdpowiedzUsuń
  49. Powiedział! Powiedział to! Zastanawiam się, czy ten cały G.D pozwie Zayn'a do sądu za pobicie. I oni nie będą mogli udowodnić, że ten typ macał Jack. I właśnie wtedy w obliczu zagrożenia jack mogłaby się przełamać i coś powiedzieć. :) Kocham !

    OdpowiedzUsuń
  50. Powiedz mi, czy to ty rysujesz te obrazki? :)

    OdpowiedzUsuń
  51. To jest najlepszy blog, który czytam! Historia jest bardzo orginalna i po każdym rozdziale chce się wiedzieć jeszcze więcej. Urocze są te momenty z Zaynem i Jack :). Podobają mi się te momenty gdy bohaterka ,,mówi" co się dzieje w jej głowie. Uwielbiam w tym to, że wszystko dzieje się pomału, bo gdzie jest sens w tym, kiedy np. jakiś chłopak jest od zawsze agresywny i wgl , a nagle staje się aniołkiem i grzecznym chłopcem. Przyjemnie i szybko czyta się cały tekst. Dziewięć rozdziałów przecztałam zaledwie w jeden dzień! Masz ogromny talent pisarski jak i plastyczny. Mogłabyś opublikować kilka innych swoich prac? Byłabym bardzoo wdzięczna, ale jeśli nie chcesz to nic się stanie :). To jest mój pierwszy taki długi komentarz. Teraz będe starała się komentować każdy nowy rozdział, obiecuję! :D Mam nadzieje, że jakoś cię zmotywowałam chociasz troszkę do pisania kolejnych rozdziałów ;)
    Pozdrawiam /M :D

    OdpowiedzUsuń
  52. cudowny czekam na nexta ;)

    OdpowiedzUsuń
  53. idealnie :C strasznie mi się podoba to jak oddajesz wszystkie emocje w rozdziale. Sama chciałabym tak pisać :C

    OdpowiedzUsuń
  54. Świetne opowiadanie!<3 ma takie głębokie przesłanie- przynajmniej dla mnie. Mam nadzieje że nadal będą pojawiać się kolejne części

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A i jeszcze jedno : śliczne rysunki :)

      Usuń
  55. Dalej! Świetne opowiadanie! Sama rysujesz rysunki???
    ~~Aga

    OdpowiedzUsuń
  56. Nie zawieszaj bloga, wielu osobom brakowało by czytania twoich opowiadań, czekam na nn i życzę bardzo dużo weny ;)

    OdpowiedzUsuń
  57. Popłakałam się <3

    OdpowiedzUsuń
  58. Świetny rozdział oby tak dalej ;)

    OdpowiedzUsuń
  59. Łza w oku się zakręciła.Pierwszy raz tak jakby się komunikowali.Rozdział cudo! Jak na razie stał sie moim ulubionym.A rysunki śliczne.Nadzieja...to właśnie ona sprawi,że pewnego dnia Jack wypowie jakie kolwiek słowo i ja tą nadzieję mam i będę miała do końca

    OdpowiedzUsuń